گمشده در مه غلیظ شفیلد: بهترین عکس از جانی پیتس هنر و طراحی

[ad_1]

من هستمدر بخش من از شفیلد در ماه های زمستان این مه غلیظ خیابان ها را در بر گرفته است. این تصویر یکی از ده ها تصویری است که من در طی سالهای گذشته در پارک Firth Park گرفته ام و همیشه داستانی را به یاد من می آورد که مادر من درباره پدربزرگم که در 12 سالگی درگذشت برای من تعریف کرد. وی پس از جنگ در پشت خطوط دشمن در برمه و کار دوباره در یک کارخانه متالورژی از جنگ جهانی دوم بازگشت. هنگامی که او یک بار کار خود را تمام کرد ، مه چنان شدید بود که نتوانست راه خود را به خانه پیدا کند ، بنابراین فقط روی نیمکت نشست و گریه کرد. من تعجب می کنم: آیا مه همچنین برای او نماد احساس از دست دادن زندگی است؟ این برای من

از نظر سال 2020 ، شاید این تصویر همان لحظه “زندگی سیاه” یا خیابان های متروکه ای است که ما خیلی به آنها عادت کرده ایم ، اما من در آن یادگاری از زیر لاشه تونی بلر انگلیس می بینم ؛ تنها سه ماه پیش بود که حزب کارگر جدید در انتخابات عمومی 2010 به توری ها باخت. آنچه که بعنوان یک چشم انداز خوش بینانه و آینده نگر برای این کشور آغاز شد ، پس از 11 سپتامبر ، جنگ های بعدی علیه تروریسم در عراق و بحران مالی جهانی ، به تدریج رو به وخامت گذاشت ، زمانی که معلوم شد جهانی شدن بدون محدودیت بازار آزاد نمی تواند همه مشکلات ما را حل کند. در آن زمان ، دیوید بلانکت ، وزیر داخله پارلمان و نماینده پارلمان فرث ، در سال 2002 گفت که مدارس محلی توسط پناهجویان “غرق” شده اند. او به طور خاص در مورد برخی از دوستان من صحبت می کرد که گفت آنها بچه هستند ، نه موجود.

خواندن مطالب جدید
طبق عفو عمومی |. در 54 نفر در قتل عام در اتیوپی کشته شدند. | اخبار جهان

من در مورد تغییراتی که در سالهای بلر در شفیلد مشاهده کردم ابهام خاصی دارم. سنگر کار بدون شک پولی بود که به شهر پمپ می شد. اصطلاحاتی مانند “سرمایه گذاری بر روی مردم” و “صنایع فرهنگی” رایج شده است ، روندی که از سالهای تاچر / بزرگ ادامه داشته است. صنعت متالورژی ، که بیشتر خانواده من در آن کار می کردند ، توسط صنعت اوقات فراغت جایگزین شد (تغییرات ثبت شده در نمایشگاه درخشان که اکنون در پارک وستون به نمایش درآمده است) و منظره کودکی من – آن فضاهای مدنی که حاوی نبض غیر رسمی زندگی سیاه در شهر – تراز شده. از دبیرستان گرفته تا یک باشگاه جوانان ، املاکی که آرایشگاه ها در تمام زندگی خود زندگی می کردند ، تا باشگاهی که مادر و پدر با هم ملاقات می کردند ، تا اولین محل کار و اولین جایی که من دختری را بوسیدم. همه چیز در پایان دهه 0000 ناپدید شد.

به نظرم می رسید که فضاهای ساکن جوامع سیاه پوست و طبقه کارگر اغلب موقت هستند. تا زمانی که فاجعه ای اتفاق نیفتد ، نوه های بزرگتر من مطمئناً می توانند همان کاخ باکینگهام (و تمام آنچه را که فرض می کند) همانطور که اکنون انجام می دهم ، فکر کنند ، در حالی که تمام آثار تاریخی جامعه من از بین خواهد رفت. عکاسی تلاشی برای حفظ این مصنوعات آسیب پذیر فرهنگی بود ، و من با عصبانیت تصمیم گرفتم مواردی را که بخشی از جغرافیای ذهنی جمعی خود می دانم – ژنی در نزدیکی سوپرمارکت Netto ، این قطعه نقاشی دیواری محو شده توسط هنرمندی که اخیراً درگذشته است و بنابراین مرغ سوخاری در کنیا – ثبت کند. صاحب کنیایی-هندی قبلاً مرده است – یک سرگرمی محلی برای کودکان دهه 90 ، زیرا در آن کنسول بازی Street Fighter II قرار داشت.

خواندن مطالب جدید
سری The Great British Bake Off 2020: Series - زنده

در اواخر ماه مه 00 ، یک فعالیت تلویزیونی راکد در وضعیتی مشابه New Job بود. من در دنیای سرگرمی مورد استقبال قرار گرفتم ، اما هنگام تلاش برای ایجاد حرفه جدی در یک کشور کلاسیک ، نژادپرست و صنعتی که دارای روکش است ، با سقفهای بی پایان شیشه ای روبرو شدم. پس از اخراج از لندن ، جایی که قیمت اجاره و مسکن افزایش یافته بود ، من دوباره در خانه مادرم در تراس زندگی کردم. اما در همان روزهای نامطمئن بود که من یک زیبایی شناسی و طرحی را تهیه کردم که در نهایت منجر به کتاب من با نام “آفریقایی: یادداشت هایی از اروپای سیاه” شد که این عکس متعلق به آن است. هدف از این کار یافتن راهی برای حفظ و افتخار به پارک فرث بود ، در حالی که شناخت کلیسای وحشتناک آن از طریق ارتباط با مناطق دیگر اروپا را داشت. سایر محاصره های طبقه کارگر شیطان پرست و چند فرهنگی که دائما در معرض خطر گمراه کردن یا گمراه کردن هستند.

امروزه بیشتر کارهایم را به صورت رنگی انجام می دهم و به تعبیری این عکس برای من کمی ساده لوحانه به نظر می رسد. من هرگز عاشق این نبودم که از کجا آمده ام ، اما بعد علاقه مند شدم منطقه محلی خود را ارتقا دهم و آن را تا آنجا که ممکن است سینمایی کنم – برای گرفتن چیزی صادقانه و زیبا ، بنابراین من هنوز هم به این تصویر افتخار می کنم. این اولین بار در مجموعه Afro من بود و به عنوان یک پنجره و آینه عمل می کند. سندی از منطقه من ، قصیده ای برای پدربزرگم و پرتره ای از منظره داخلی خودم در آن زمان. دوربین روی تایمر تنظیم شده است. این رقم در فاصله دور من به عنوان یک مرد جوان است که به تاریکی می رود و می خواهد راه خود را در جهان پیدا کند.

خواندن مطالب جدید
RFU اظهار داشت که در صورت لزوم ممکن است بودجه پرداختهای زوال عقل را از بیمه تأمین کند اتحادیه راگبی

Afropean: “یادداشت هایی از اروپای سیاه” توسط “پنگوئن” منتشر شده و برنده جایزه “Jalak” در سال 2020 است. کنیا ، مرغ سوخاری ، پارک فیرث ، شفیلد ، بخشی از نمایشگاه اخیر در گالری فوم ، آمستردام بود و چاپ محدودی در نسخه های فوم موجود است.

خلاصه ای از جانی پیتز

جانی پیتز



عکس: جیمی استوکر

بدنیا آمدن: شفیلد

آموزش دیده: “وسط روز خیابان های فرعی را در مناطق عقب مانده دوست داشتنی خالی نکنید.”

ضربه: آدام بارتاس ، لارس تونبيورك ، ويليام اگلستون ، ليز جانسون آرتور ، سول ليتر ، آناك فرانتس ، ل. اس. لوری ، کریستوفر دویل ، مجموعه فیلم های صوتی سیاه.

نکته اصلی: “نمایشگاه انفرادی در گالری فوم ، آمستردام ، 2020.”

نقطه پایین: “دبنهامس میدووهال به دلیل شکستن مداوم بشقاب رویال دولتون از بخش کارد و چنگال اخراج شد – و به مدت دو ماه جرات نکرد این موضوع را به مادرش بگوید.”

نکته اصلی: “آنچه کارتیه برسون به کودلکا گفت:” مراقب چشمان خود باش “.

[ad_2]