پدرم نمی توانست خانه ای پایدار به من بدهد ، اما برایم یک خانه عالی برای عروسک ها ساخت خانواده


مپدر پدر مشروب بود. و وقتی با یک الکل بزرگ می شوید ، عادت می کنید که در جاهایی که نباید بنویسند. در خیابان ، مانند همسایگان اینجا ؛ در کمد؛ روی تختم در حالی که در آن بودم. او هرگز در تاریکی نمی توانست به دستشویی دست یابد.

وقتی من حدود نه سال داشتم ، یک شب از خواب بیدار شدم و فریاد می کشید: “به این نگاه کن!” من از لحافی با چاپ هلو توسط لری اشلی شروع کردم و به در خزدم. در 5 فوت 4 اینچی ، او مردی کوچک و تنومند بود – البته برای من خیلی کوچک نبود. او ریشی داشت که اغلب با قیچی ناخن پوز می کرد و ظاهری ناهموار و خشن به آن می داد ، اما وقتی او طولانی شد ، یکی از دوستانش او را با جورج برنارد شاو مقایسه کرد. این نام را من مبهم می شناختم ، زیرا ما کتابهای زیادی در خانه داشتیم. پدرم زیاد می خواند.

حالا او را در سالنی کم نور دیدم که ظاهراً با پیراهنش خوابیده است. مادر در آستان بود. هر دوی ما به دنبال اتاقی که تختخواب خود را در آن قرار داشت ، دنبال شدیم. وضوح نور بالای سر ما را به چشمک زد. او با عصبانیت به لامپ Anglepoise اشاره کرد که ترک خورد و روی زمین تف کرد. ما شاهد سوختن آن بودیم.

“نگاه کن!” دوباره داد زد. احساس کردم او در حال توضیح دادن است. او مست و گیج بود ، و به دنبال کسی که مقصر آتش سوزی باشد ، مسئولیت خود را نادیده گرفت. او روی یک دستگاه الکتریکی ادرار کرد. ناتوانی در آسیب رساندن به خود یک موفقیت بود. با خنده های غیرقابل کنترل من پیشی گرفتم. مادرم هم خندید.

خواندن مطالب جدید
نیوکاسل یونایتد - لیدز یونایتد: لیگ برتر - زنده! | فوتبال
ماسکارین در سن هفت سالگی با پدرش در بیرمنگام ، 1987
ماسکارین در سن هفت سالگی با پدرش در بیرمنگام ، 1987 عکس: مت مورتاگ / گاردین

اگر از من سال می شد که آیا وضعیت من را می ترساند ، من جواب می دهم. بامزه بود. اما در تمام دوران کودکی من بد خوابیدم ، و فکر نکنم چرا. حتی پدر هوشیار من نیز تمایل داشت بدون اخطار خانه را از نو بسازد. یک روز مادرم برای صبحانه به طبقه پایین رفت تا ببیند چگونه دیوار بین اتاق نشیمن و آشپزخانه را زمین زده است. این کار بدون مهارت انجام نشد. او در یک سایت ساختمانی کار می کرد. اما او الگویی برای از هم پاشیدن چیزهای ناگهانی داشت. او مجموعه ظروف مادرم را خرد کرد. او همچنین مردم را کتک زد – کسانی که در میخانه می نوشند. رئیس مدرسه؛ مادرم. خواهر و برادر بزرگتر من آزاد نشدند.

من تنها عضوی از خانواده بودم که او را مورد ضرب و شتم قرار نداد ، بخشی از آن با محافظت از کودک ، و بخشی دیگر با مراقبت شدید من. آن شب خنده های من در اتاق خواب او کم بود. غریبه ها گفتند من یک دختر کوچک هستم ، یا مرا به خودکفایی صدا کرد. من به همه چیز واکنش کافی نشان ندادم ، مراقب باشم که او را به چالش نکشم (او از به چالش کشیدن متنفر بود) و احساسات اضافی را محدود نکنم: نه عصبانیت و نه هیجان. من مثل همه ما نسبت به تغییرات ظریف در بالارفتنش که نشانگر روحیه بد او بود ، محتاط بودم. این صدمات جسمی مرا از بین برد اما از جو محافظت نکرد.

من هم مثل پدرم خواننده بودم. من معمولاً داستان می خواندم ، اما یک روز در بخش بزرگسالان کتابخانه کتاب براق پیدا کردم. این کتاب در مورد خانه عروسک های ملکه ماری بود. من مجذوب شده بودم زیرا می خواستم کوچک شوم. به اندازه کافی کوچک برای ناپدید شدن در یک خانه عروسک ، به اندازه کافی کوچک برای جلوگیری از تشخیص. در سن نه سالگی شروع به ساختن مینیاتور از وسایل روزمره کردم. آرم کوچک روی بسته بندی کیت کت ، که با نوعی فویل برش خورده و پیچیده شده بود ، به شکل یک عروسک به شکلات شکلاتی تبدیل شد. با استفاده از دوربین مادرم ، از کتابهایم در فاصله مناسب عکاسی کردم تا یک کتابخانه کامل از بساک کوچک ایجاد کنم. و از پدرم پرسیدم که آیا می تواند برای من خانه عروسک بسازد؟

در ابتدا من هیچ نیاز خاصی نداشتم. ما به ایرلند رفتیم ، جایی که پدرم اهل آن بود. من در آنجا اظهار نظر کردم که درب بسیار گسترده ای است ، و او با تعجب پاسخ داد که در انگلیسی همیشه باریک است. اکنون می دانم که بسیاری از تغییراتی که او به طور غیر قابل توضیح و بدون بحث در خانه ما ایجاد کرد ، تلاشی بود برای ایجاد تراس ما در بیرمنگام بیشتر شبیه همان دهکده ایرلندی که وی در آن بزرگ شده است. خانه ما احساس خطرناک ، احساسی ، اگر نه ساختاری نمی کرد. شاید احساس کردم او هم مناسب نیست. من هرگز از او نخواستم که خانه ما را به صورت مینیاتوری تولید کند. در عوض ، من تختخواب و صبحانه را انتخاب کردم ، جایی که در کنار نیوگرنج اقامت داشتیم – یک کلبه بزرگ ، اما معمولی ایرلندی ، با دیوارهای سفید و قاب های پنجره سبز.

نمی دانم خانه عروسک چقدر طول کشید. چیزهایی که به یاد می آورم نقشه های ترسیم شده پدرم و ارادت به جزئیاتی است که اکنون قلبم را آزار می دهد. او فقط می خواست از من چیزی زیبا بسازد. من او را تماشا کردم که برای آویختن هر در کوچکی تلاش می کرد. با اضطراب به او اطمینان دادم که اگر در باز نشود ، من بدم نمی آید. اما او همچنان ادامه داشت تا آنها در جای خود باقی بمانند ، و شیشه ها را لعاب زده و سوراخ های فانوس های برقی را سوراخ می کند. در پشت سر او یک اتاق مخفی ایجاد کرد که فقط در صورت ورود به آن می توانستید بدانید که آنجا چیست. سالها دفتر خاطراتم را درون خود پنهان کردم.

وقتی خانه تکمیل شد ، دیوارها را با بسته بندی کادویی پوشاندم و از حصیرهای رومیزی به عنوان فرش استفاده کردم. عروسک ها را خودم از گل و سیم درست کردم. همانطور که اندام آنها را پیچ می کردم ، یک همسایه پرستار بچه در مورد امور من اظهار نظر کرد: چه کسی در خانه عروسک های من زندگی می کند؟

من قاطعانه گفتم: “یک مادر و فرزندانش.”

مردد بود. “مگه بابا عروسک نیست؟”

“نه”

“چرا که نه؟” همسایه ها می دانستند پدر من چگونه است. او معمولاً چه کسی را در خانه خود فراموش می کرد ، و سعی می کرد قفل درب شخص دیگری را باز کند ، وقتی نمی تواند وارد شود فریاد می کشد و فحش می دهد. اما او همچنین شرکت را سرگرم می کرد و در طول زندگی محبوب بود. یک اقدام شرم آور محلی متوجه مادرم شد ، که گاهی اوقات به دلیل عدم رعایت او در صف ، از او دوری می کرد.

“چرا یک عروسک پدر نیست؟” همسایه اصرار کرد. شانه بالا انداختم و تكان نخوردم. او برای من خانه ای زیبا ساخت. من هنوز می خواستم جلویش را بگیرم.

***

خانه عروسک ها از او جان سالم به در برد. پدر من وقتی من 22 ساله بودم ناگهان بر اثر حمله قلبی درگذشت. سیصد نفر در مراسم خاکسپاری وی شرکت کردند. کلیسا فقط در اتاق ایستاده بود. خاله از ایرلند آمد و از خانه عروسک تعجب کرد. او نمی دانست او خلاق است.

کیت ماسکارن با خانه عروسکی که پدرش برای او ساخته است
“خانه عروسک از پدر من بیشتر عمر کرد.” عکس: مت مورتاگ / گاردین

از کودکی می دانستند که او باهوش است و در ریاضیات و علوم تبحر دارد. پدر و مادرش امیدوار بودند که او پزشک شود. این طرح خیلی گران بود و توسط یک مهندس مورد مطالعه قرار گرفت. وی سپس تمام تلاش خود را به کار بست تا جلوی کار “یقه سفیدها” را بگیرد. در یک سایت ساختمانی می توانستید کسی را زمین بزنید و اخراج نشوید. برخی از خشونت های او به نظر می رسید مانند خودشکنی – او چشم انداز و ازدواج خود را کاملاً خراب کرد که ممکن است عمدی به نظر برسد. پس از طلاق ، برادرم رابطه خوبی با او داشت و خواهرم با آتش بس موافقت کرد. هیچ کدام فکر نمی کردند او نرم شده است. اکنون او بیشترین رنج را برای اعمال خود متحمل شده است.

در سالهای آخر زندگی من رابطه ام با او صمیمانه باقی ماند. ما با کتاب ها صحبت کردیم و در مورد ژرژ پرک ، ایزاک بابل یا یاروسلاو هاشک صحبت کردیم. من تراس او را به ارث بردم ، جایی که پول پیدا کردم زیر تخته کف یا پشت کمد افتاده است. او هرگز به بانک ها اعتماد نکرد. وی همچنین اطمینان نداشت که مکالمات تلفنی وی بدون استفاده مانده است. دشوار بود گفت که این پارانویا چقدر قابل درک است. او مانند بسیاری از ایرلندی های بیرمنگام مورد ضرب و شتم و تعقیب پلیس قرار گرفت. یک روز او به مدت دو روز بدون وکالت بازداشت شد. اما توضیحات دیگری درباره تغییرات خلقی و سو. ظن وجود داشت. برادر کوچکترش اسکیزوفرنی داشت و یک بار به من گفت مادرش دو قطبی است. در سن 33 سالگی ، من “اختلال دوقطبی” تشخیص داده شدم و در حالی که یک بروشور بیمار را می خواندم که به نظر می رسید پدر من است ، نه من ، در راهرو بی حس شدم.

رفتن او به این معنی بود که او نه ازدواج من ، نه جایزه دکتر علوم و نه چاپ اولین رمان من را دید. من تصمیم گرفتم داستانهای گمانه زنی بنویسم زیرا اگر تصور کنم که دنیاهای جایگزین وجود داشته باشد ، اجتناب از نوشتن داستان خودم آسان تر خواهد بود. این یک استراتژی ایمن نبود. من عشق خود را به خانه های عروسکی با ادامه جمع آوری آنها و ساختن خانه های خود حفظ کردم. نماینده من برای رمان دوم من داستانی در مورد خانه عروسک ها پیشنهاد داد و من این ایده را دوست داشتم. من یک افسانه ساختم قرار بود این یک رمز و راز باشد ، اما داستان دیگری شد. معلوم شد که من نمی توانم در مورد خانه های عروسکی بنویسم بدون اینکه در مورد والدین و دختران بنویسم.

پدر من از درخواست نویسندگان به والدین در زمینه ادبیات رد کرد. فکر کرد خیانت است. من در حین درمان آن را برداشتم ، احساس کردم نمی تواند مرا ببخشد. درمانگر من گفت: “ما می توانیم تصور كنیم كه اگر پدرت هنوز زنده بود ، شاید الان عاقل تر بود.” من این را قابل قبول نمی دانم. و اما سابقه بخشش وی وجود دارد. پدر من هرگز نپرسید که چرا هیچ عروسک بابا در خانه وجود ندارد. او به من اجازه داد بدون اظهار نظر آن را پاک کنم و آن را مسلم دانست. به تازگی خواهرم پیشنهاد داده است زیرا او مرا دوست دارد. او گفت: “او به تو نگاه كرد انگار كه هرگز شخصي مثل تو را تصور نكرده است.” “او طوری به تو نگاه کرد که گویی گرانبهاترین هستی.”

• سارق اسب بالدار Kate Mascarengas قبلاً بیرون آمده است ، که توسط رئیس زئوس منتشر شده است. برای سفارش یک نسخه 16.52 پوندی ، به کتابفروشی گاردین مراجعه کنید