هیستر ترامپ نشان می دهد که چرا باید دیگر از ستایش کسانی که شکست را نمی پذیرند دست بکشیم دونالد ترامپ

[ad_1]

شهمه ما با دیدن او یک بازنده بد می شناسیم و همه می دانیم که هیستری چگونه است. بنابراین چیزی خسته کننده وجود داشت که نحوه ادامه اختلاف ترامپ در کاخ سفید را می دانست. اگر یک مسابقه فوتبال را تماشا کرده اید یا با کودکان یا حتی بزرگسالان سر و کار داشته اید ، قبلاً با نوع آن روبرو شده اید.

فقط مطمئن نیستم که داشته باشیم. فکرش را بکنید ، رفتار او در واقع بسیار نادر است. از طرف دیگر ، عادی سازی غیرعادی و هنوز غیرقابل قبول به نظر می رسد هدیه ویژه رئیس جمهور باشد.

در یک زمان من بسیاری از خشم را دیدم. می ترسم چند تا داشته باشم. اما به ترتیب دیگری است. تف یک تفریح ​​، انداختن اسباب بازی ها و سر و صدا کردن یک چیز است. کاملاً دیگر – برای ادامه سخنرانی بدون اینکه آرام شوید ، کمی خفه شوید و سپس قبل از ادامه کار چند عذرخواهی را غر بزنید. مسلماً ، من کار در انحصار را متوقف کردم و در زمینه ورزش تلاش کردم یک بار خفاش را به خانه ببرم. نه اینکه مهم باشد ؛ بقیه خفاش داشتند و بدون من ادامه دادند. چه بازنده ای

ورزشکاران ، به ویژه فوتبالیست ها ، الگوی بدی محسوب می شوند. اگر نحوه گذراندن زندگی شخصی خود را کنار بگذاریم ، در زمین مسابقه هر تصمیم داوری را به چالش می کشند ، وانمود می کنند که آسیب دیده اند ، آسیب می بینند و تمایل به تقلب دارند. اما آنها می دانند که چگونه شکست را بپذیرند. این مسابقه ممکن است به همان اندازه که دوست دارید داغ و پر زرق و برق باشد ، اما به محض دمیدن آخرین سوت ، بندرت چیزی جز دست دادن ، آغوش گرفتن و لبخند عجیب خواهید دید. وقتی من بچه بودم که در دربی سخت محلی مقابل “استون ویلا” و “گرگ ها” در باتلاق های دهه 70 “وست بروم” را تماشا می کردم ، به یاد می آورم که چقدر دیوانه شده بودم ، از تحسین و حیرت و تعجب ، دیدم که همه ولگردها از بین رفته اند در پایان. من فرض کردم معنای بزرگ بودن است. به نوبه خود ، خیال کردم که به هر یک از اعضای مخالف آسیب برسانم. این کشتارها معمولاً ساعتها و گاهی روزها ادامه داشت. من قبلاً بزرگ شده ام و این احساسات را گهگاه احساس می کنم.

خواندن مطالب جدید
تیراندازی در کریستچرچ: گزارش کمیسیون سلطنتی به صورت زنده منتشر می شود اخبار جهان

همه ما دیده ایم که مدیران فوتبال درباره تصمیمی گله می کنند و این هرگز خوب به نظر نمی رسد. اما آنها شکست را قبول می کنند ، البته با اکراه و با لطف بد. بوکسورها پس از توهین به یکدیگر در یک مبارزه ، هفت زنگ را در رینگ می کشند. اما وقتی مسابقه به پایان رسید ، مملو از خون ، خرطوم ، عرق و اشک است ، آنها انگار منظورشان را بغل می کنند. نتیجه پذیرفته می شود. در غیر این صورت ، با شعار دادن به بازی بد ، هیچ کس بیش از تحقیر بازنده توهین نمی کند.

وینس لومباردی گفت: “یک بازنده خوب به من نشان دهید ، و من یک بازنده را به شما نشان خواهم داد.” یک مربی مشهور فوتبال آمریکایی می تواند منطقی باشد ، اما کلمات در دست شخص دیگری را اشتباه بخواند می تواند مشکل ساز باشد چند بار شنیده ایم که هر یک از افراد موفق ، به ویژه ورزشکاران ، تحسین برانگیز می گویند که عامل اصلی موفقیت آنها این است که “آنها هرگز نمی دانند چه زمانی مورد ضرب و شتم قرار می گیرند”؟ با روشی مشابه ، آنها معمولاً بخاطر انجام “هر کاری که لازم است” برای پیروزی تحسین می شوند و حتی “امتناع از پذیرش شکست”. این بزرگترین جهش در ذهن کودک نیست – از این واقعیت که او همه چیز را می شنود ، و گرفتن پژواک در رفتار این مرد خنده دار در کاخ سفید.

روز گذشته ، متیو تیلور ، مدیر اجرایی انجمن سلطنتی ارتقا of هنر ، تولید و تجارت ، در توئیتی نوشت: “من نمی توانم درک کنم که چرا یک تلاش کودتای تمام عیار در قدرتمندترین ایالت جهان مانند عصبانیت خنده دار رفتار می شود.” چیز خوب: چرا ما آن را جدی تر نمی گیریم؟ شاید این تا حدی به این دلیل باشد که ما نمی توانیم آنچه را که ما را نگران می کند به فرزندان خود نشان دهیم. اگر آن را جدی بگیریم ، شاید آنها نیز این کار را بکنند. ترجیح می دهم جوانان ما به او بخندند تا اینکه نگران او باشند یا بدتر اینکه به نوعی از او تقلید کنند. خندیدن به آن مفیدتر است زیرا بی رحمانه است. این مواد در زمین بازی کار می کند. نکته دیگر این است که آیا این خشم کمیک را متوقف می کند ، و به چیزی تاریک تبدیل می شود؟

خواندن مطالب جدید
منچستر سیتی با عبور از گوتنبرگ به شانزدهمین دوره لیگ قهرمانان زنان | لیگ قهرمانان بانوان

• آدریان لرز – ستون نویس روزنامه گاردین

[ad_2]