“من از استرس مریض هستم”: کارگران انگلستان شغل خود را از دست می دهند Covid | از دست دادن شغل

[ad_1]

سبا موج دوم بیماری همه گیر Covid-19 ، مشاغل در سراسر انگلیس مجبور شدند یک بار دیگر تعطیل شوند و تعداد افرادی که از کار اخراج می شدند به سه ماه قبل از ماه اکتبر رسید و به بالاترین سطح رسید.

“من برای کار به لندن نقل مکان می کردم ، اما بودجه ندارم”

بلیک اسپرات 26 ساله در ژوئیه از دانشکده حقوق دانشگاه هال فارغ التحصیل شد و در انبار Arcadia در لیدز شیفت کار می کرد تا اینکه هفته گذشته اخراج شد.

“من هفته ای حدود سه شیفت هشت ساعته در یک انبار کار می کردم ، که برای تأمین هزینه زندگی خودم و دوست پسرم که دانشجو است و همچنین کاری پیدا نمی کرد کافی بود. اکنون من با پدر و مادرم به نیوکاسل بازگشته ام و برای کار در لیدز و لندن اقدام کردم.

“من قبلاً در زمینه پشتیبانی فناوری اطلاعات کار می کردم و برای مشاغل مختلف درخواست می کردم: نقش یک مهندس در زمینه ارتباطات از راه دور ، موقعیت های قانونی ، نقش های مختلف اداری ، کار در خرده فروشی. من مایل هستم به لندن بروم ، اما بدون بودجه ، که کاملاً غیرواقعی است. من چندین مصاحبه با موسسات حقوقی در لندن داشته ام ، اما تاکنون موفقیتی نداشته ام. “

بلیک اسپرات در ماه دسامبر کار خود را در انبار از دست داد.
بلیک اسپرات این ماه کار خود را در انبار از دست داد. عکس: Blake Sprat

“من قادر به پرداخت اجاره خانه نخواهم بود ، استرس مرا بیمار می کند”

آگاتا زبرسکا ، 34 ساله ، هنگامی که محاصره دوم اعلام شد ، به عنوان معاون مدیر کل در میخانه آلبیون در ایسلینگتون ، شمال لندن به عهده گرفته بود.

“من تازه کار جدیدی را شروع کردم و بنابراین نمی توانم شسته شوم. من خودم را با پس انداز و کارت های اعتباری حمایت کردم. سپس قفل برداشته شد و ما در هفته اول دسامبر دوباره بازگشایی شدیم. اما اکنون ما در حال حرکت به سطح 3 هستیم ، امشب آخرین معامله شبانه ، و من هنوز مطمئن نیستم که اذیت شوم یا خیر – حدود دو هفته کار طول می کشد. این ماه من مجبور شدم 1800 پوند پس از مالیات کسب کنم. اکنون نیمی از آن را خواهم داشت. پس انداز دیگری برایم باقی نمانده و توانایی پرداخت اجاره را ندارم.

“دیروز من تمام شب نخوابیدم و سعی کردم پولی را که ندارم تأمین کنم. حداقل یک سال طول خواهد کشید تا خسارت وارده به امور مالی من در سال جاری برطرف شود و البته تنها پس از بازگشت به حالت عادی امکان پذیر خواهد بود. نمی توانم زیاد بخورم یا اصلاً چیزی نخورم و در تابستان هر روز از استرس بیمار می شدم. اما من نمی خواهم زیاد شکایت کنم: بسیاری از مردم وضعیت بسیار بدتری نسبت به من دارند. “

“من 20 سال است که به مردم خدمت می کنم ، اکنون برای تأمین هزینه های زندگی به کلاسها محدود شده ام”

ایان گیلسون ، 46 ساله ، از بریستول ، مشاور خرده فروشی در فروشگاه ویرجین مدیا قبل از همه گیر شدن بیماری بود ، زمانی که وی به نقش جدیدی که سلامت او را تحت تأثیر قرار داد و او را مجبور به اخراج تابستان کرد ، منصوب شد.

“وقتی قفل اتفاق افتاد ، یک لپ تاپ به من دادند و من به عنوان نقش پشتیبانی از وب خانگی درآمدم. سپس در ماه ژوئن به ما گفتند که دیگر برنخواهیم گشت و مغازه ها بسته خواهند ماند و ما یک پیشنهاد جایگزین دریافت خواهیم کرد. اما به جای 9 تا 5 ساعت خرده فروشی استاندارد ، تغییراتی در حالت شیفت به ما پیشنهاد شد که تا ساعت 21 شب ادامه داشت ، که پیشنهادی کاملاً متفاوت است و تعادل زندگی و زندگی کارکنان را کاملاً تغییر می دهد.

“ویرجین واقعاً به همه کارمندان خرده فروشی نقش خدمات مشتری به خانه را ارائه داده است. من توانستم انتقال به پشتیبانی آنلاین مشتری را بپذیرم ، اما سپس از من خواسته شد که از طریق تلفن پشتیبانی کنم و مانند وزوز گوش مزمن ، یک مکالمه تلفنی طولانی برای سلامتی من بسیار مضر است. احساس نمی کردم قادر به انجام آن نقش هستم. من این مشکلات را به بخش پرسنل رساندم ، با آنها صحبت کردم و بعد دیگر چیزی نشنیدم و سرانجام گزینه اخراج را پذیرفتم. من به طور قاطع می توانم بگویم که هیچ پیشنهادی برای رفع مشکلات سلامتی من ارائه نشده است. اکنون من در حال کمک به کار هستم و برای تأمین هزینه های زندگی به اینترنت می آیم. “

ایان گیلسون
یان گیلسون در فروشگاه ویرجین مدیا کار می کرد تا جایی که تغییر در نقش ها به دلیل همه گیری ، چاره ای جز انتخاب اخراج برای او باقی نگذاشت. عکس: ایان گیلسون

سخنگوی ویرجین مدیا گفت: “ما در پاسخ به انتقال طولانی تر به اینترنت و تلفن و همچنین کانال های فروش ، فروشگاه های خود را در اوایل سال جاری تعطیل کردیم. ما به همه کارمندان این فرصت را دادیم که در نقش های تازه ایجاد شده در شغل خود بمانند و با همه مشورت کردیم که چگونه می توانیم از آنها در این موقعیت ها حمایت کنیم ، از جمله انجام تنظیمات معقول. “

“من کارم را دوست داشتم ، اما اکنون تمام شد”

پل الویک 54 ساله ، 20 سال در تئاتر شکسپیر گلوب لندن کار می کرد که در ماه مارس شسته شد. او انتظار داشت تا ژوئیه به کار خود برگردد و به یاد آورد که با یک همکارش شوخی کرده است که قبل از آن گرد و غبار زیادی احتیاج دارند.

“اما اگر اجتناب ناپذیر باشد [second wave] در ماه سپتامبر اتفاق افتاد ، بسیاری از مشاغل ما در Globe واقعا ناپدید شد و همه چیز دوباره ساخته شد. نقش های جدیدی وجود داشت که می خواستم برای آنها درخواست کنم ، اما این مشاغلی بودند که من هنگام شروع کار در Globe در سال 2000 انجام می دادم و نمی خواستم برگردم. بنابراین تقاضای تخفیف داوطلبانه کردم ».

الویک که در سال 1998 از توربای به لندن نقل مکان کرد ، دارای مدرک هنرهای زیبا است. اما جدا از چند نمایشگاه ، او فقط تا به حال در خرده فروشی کار کرده است. “نمی دانم چه اتفاقی می افتد. بیماری همه گیر صنعت من را به شدت تحت تأثیر قرار داده است ، و شخصی در سن من پیدا کردن کار در این شرایط سخت خواهد بود. من به خودم یک سال فرصت دادم تا اینجا بمانم و آن را کشف کنم. “

وقتی مادرش در ماه ژوئن درگذشت ، او مجبور شد خانه اش را در دوون بفروشد. “در عرض چند ماه کوتاه ، مادرم ، خانه و شغل 20 ساله ام را از دست دادم ، که هرگز آن را مسلم ندانستم. من عاشق کارم بودم این یک رویای واقعی بود – کار در آنجا در Bankside روبروی سنت پل و کنار تیت مدرن. هنگامی که در یک شهر ساحلی خسته کننده بزرگ شدم ، خود را در بهشت ​​یافتم. اما دیگر تمام شد. “

[ad_2]

خواندن مطالب جدید
گریس میلن قاتل ماه ها قبل به یک جهانگرد انگلیسی دیگر تجاوز کرده بود نیوزلند