تصاویر سیاه اهمیت دارند: Shadow ، پادکست قدرتمندی که جنجالی پر شور و آشوب در سال 2020 ایجاد کرد | پادکست ها

لخوب منسا دهه 1990 را با کار در روابط عمومی سپری کرد ، اما بخش مورد علاقه او این نبود که با مشتری رفت و آمد کند. او واقعاً از جلسه و جلسات توجیهی عکاسان لذت برد. بنابراین وقتی او در برهه ای بیمار شد ، یکی از دوستانش دوربین به او داد و گفت: “اگر امروز به اندازه کافی خوب هستی ، فقط یک عکس بگیر.” و منسا این کار را کرد.

شش ماه بعد ، دوست دیگری کار را به الکساندر مک کوئین و نیک نایت تحویل داد. در کمال تعجب منسا ، او برنده شد. او خیلی زود در مجله GQ بازی کرد و با هلموت نیوتن و دیمین هرست در نمایشگاه شرکت کرد. از نظر هنری و حرفه ای وارد شد. با این حال ، او به عنوان یک زن با نژاد مختلط نمی توانست از شر یک تماشاچی خلاص شود.

منسا می گوید: “اکنون برای مردم سخت است که درک کنند از نظر عکاسی 20-25 سال پیش محیط چگونه بوده است.” در دنیای تجاری که او اکنون خود را در آن یافت ، هیچ تنوعی وجود نداشت. او فقط برای یافتن چنین مدل هایی از آژانس مدل های رنگی را می خواهد. او می گوید: “کشیدن مدل های غیر سفید رنگ در چین بسیار دشوار بود.” در آن زمان ، او هیچ عکاس سیاه پوست دیگری را که در لندن کار کند نمی شناخت. در واقع ، با وجود تمام کارهایی که انجام داد ، او فقط یک زن سیاه پوست دیگر را ملاقات کرد. آنها هنوز دوست هستند.

خواندن مطالب جدید
سه شنبه توجیهی: هانکوک از تست های Covid "خرید انگلیس" شکایت می کند | اخبار جهان

منسا خودآموخته است. آنچه را که در محل کار آموخته بود ، در کتابها ، روزنامه ها و مجلات یافت: نه تنها توصیه هایی در مورد تکنیک ، بلکه همچنین آگاهی از نمایندگی. “من به دنبال داستان هایی از افرادی می گردم که کارهای مشابهی با من انجام می دهند. بدون این مصاحبه ها ، من به عنوان یک زن عکاس جوان احساس تأیید نمی کردم. “

لو منسا ، که پادکست Shade را ایجاد کرد.
لو منسا ، که پادکست Shade را ایجاد کرد.

و در اینجا منسا تماس واقعی خود را پیدا کرد. در سال 2019 ، او پادکست Shade را به عنوان مکانی برای این داستان ها راه اندازی کرد. اکنون سه فصل است ، در هر قسمت شخصی در حوزه خلاقیت وجود دارد که کارش نژاد و هویت را به روشی قانع کننده – از هنرمندان و مورخان هنر گرفته تا نمایشنامه نویسان و سیاستمداران – ناکام می گذارد. از فشار به “استعمار زدایی” از برنامه درسی (منسا پادکست مربوط به تحصیل در خانه دخترش را میزبانی می کند) تا مفهوم تملک فرهنگی ، مدتها قبل از پاسخ زانو ، Shade به حل مسائل داغ می پرداخت.

فصل چهارم به نام “تصاویر سیاه مهم است” افت کرده است. انگیزه حذف اعتراضات “زندگی سیاه” در سال 2020 است. در جایی که فصل های گذشته بصورت بصری و بصورت بصری ساخته شده اند ، منسا می خواست که این موضوع به صورت واضح بازگو شود. او طرحی را در رابطه با درخشان ترین تصاویری که از اعتراضات به وجود آمده بود ، آنهایی که در همه جا ، روی تلفنها و نوارهای ما ، دکه های روزنامه فروشی که نمی توانستیم به آنها دسترسی پیدا کنیم و اخباری که نمی توانستیم نگاهشان را بکشیم ، انجام داد.

به مدت هشت هفته ، منسا بر روی لحظات مهم مطبوعات مانند جلد مجله موقت “Overdue Awakening” تمرکز خواهد کرد ، عکس رویترز که در آن فعال BLM ، پاتریک هاچینسون ، یک پروتستان مخالف سفید را بیرون کشید و شماره ماه سپتامبر “BLUE”. منسا می گوید: “پادکست های هنری وجود دارد ، و پادکست های زیادی در مورد تجربه سیاه وجود دارد. اما در واقع هیچ چیزی بین آنها وجود ندارد. “

و بین آنهاست که آنچه که در رسانه ها می بینیم حکایت می کند – چیزهایی که نمایندگی را شکل می دهند یا کلا آن را انکار می کنند. هدف از فصل چهارم انتخاب ساختارهای قدرتی است که هر یک از این تصاویر از آن بیرون آمده است: چه کسی تصمیم می گیرد چه چیزی را به بهره برداری برساند و چه کسی آن را منتشر می کند؟ آنها همچنین بحث هایی را که در جامعه سیاه پوستان و فراتر از آن آغاز کرده اند ، کشف می کنند.

یک مهمان سایه توسط عکس معترضانی که مجسمه فروشنده برده ادوارد کلستون را در آب در بریستول انداختند ، کشته شد.
یک مهمان سایه توسط عکس معترضانی که مجسمه فروشنده برده ادوارد کلستون را در آب در بریستول انداختند کشته شد. عکس: سیروس گراویل / رویترز

در طول اعتراضات ، منسا می گوید ، این تصاویر اجازه می دهد تا مکالمه “به روشی که هیچ یک از ما قادر به باز کردن نیست [in the black community] قبلاً می دانست – در مورد افسردگی ما ، در مورد سو in استفاده در همه زمینه های زندگی ما ، از تحصیل و کار گرفته تا مراقبت های بهداشتی. “وقتی چند ماه بعد از مخاطبان اینستاگرامش پرسید کدام تصاویر را بیشترین قدرت را پیدا می کنند ، متوجه شد که مردم هنوز “این اخبار فراتر رفته است ، اما پیامدهای این اعتراضات برای مردم هنوز بسیار واقعی است.”

نمایش کوتاه از احساسات خام نیست. در حالی که یک عکس از مجسمه ادوارد کلستون تاجر برده به بندر بریستول پرتاب شده بود ، یک مهمان چنان ناامید شد که نمی توانست صحبت کند. منسا همچنین به میزان گیجی مهمانان سیاه پوست خود علاقه مند است. ترس از عواقب موجود در زندگی شغلی باعث خجالت بسیاری از افراد در هنگام صحبت در مورد نحوه ارتباط آنها با تصویر یا خروجی ایجاد شده در آن می شود. او می گوید: “من تمام زندگی ام را پشت سر گذاشته ام ، خواه در حال نوشتن ، عکس گرفتن یا مصاحبه باشم. شما می فهمید که یک خط بسیار خوب بین گفتن حقیقت خود و احتمالاً محرومیت از درآمد و درآمد خود را طی می کنید. “

بزرگ شدن ، دیدن هرگز در رسانه ها “زندگی مثل زندگی آنها” انگیزه مشترک مهمانان شید برای انجام کاری بود که اکنون انجام می دهند. منسا می گوید ، تصحیح این مسئله این نیست که عکاسان سیاه پوستی را که داستان های سیاه را تعریف می کنند ، استخدام کنید و چهره سیاه را در یک نمایش چت قرار ندهید. به عنوان مثال ، وی می کوشد تا به یک ویرایشگر سفیدپوست که صحبت می کند ، در رویکرد خود برای آموزش به استعدادهای جوان سیاه پوست ، چقدر آموزنده ، سخاوتمندانه و قابل احترام است. “اما ،” او می گوید ، “من فکر کردم ، … خوب ، او هنوز هم یک مرد سفیدپوست است ، درست است؟ و همه افرادی که او به عنوان تیم با آنها کار می کند. “

وی معتقد است که این مسئله از نظر ساختاری پایدار است. “افرادی که همیشه در موقعیت های قدرت بوده اند هنوز تصمیم می گیرند که چه چیزی را نشان دهند و چه چیزی را نشان ندهند. و آنها فقط به دلیل تجربه خود آگاهی محدودی خواهند داشت. “

اگرچه فصل چهارم به عنوان بازتاب سال گذشته تصور می شود ، اما به همان اندازه در مورد اتفاقات بعدی تأثیر دارد. وقتی طرفداران ترامپ به ساختمان کاپیتول در واشنگتن حمله کردند ، ناظران سریع عمل کردند پاسخ ضعیف به این قیام غالباً سفید را با حرکتی که در ماه ژوئن گذشته با اعتراض BLM در پارک لافایت روبرو شد مقایسه کنید: پلیس واشنگتن ، پلیس ایالات متحده در پارک و بیش از 5،000 سرباز گارد ملی و مأموران فدرال ، حتی یک هلی کوپتر ارتش ، گاز اشک آور ، باتوم و اسب را ذکر نمی کنیم. چگونه دیگر این را بخوانیم و نه به عنوان گزاره ای که متعلق به آن تلقی می شود؟ بار دیگر تصاویر با صدای بلند صحبت کردند.

رسانه های اجتماعی بخش عمده ای از واکنش جمعی به آشوب 2020 بوده است ، از “خاموشی سه شنبه” (روزی که مردم از ارسال چیزی غیر از مربع سیاه خودداری کردند) گرفته تا حساب های آموزشی علیه نژادپرستی و فعالیت هایی برای تنوع بخشیدن به تغذیه و تقویت شما صداهای سیاه اما ، منسا می گوید ، شبکه های اجتماعی به تنهایی نمی توانند ابزاری برای تغییر باشند. “تغییر واقعی در خانه های ما ، در جوامع ما ، در مکان های تحصیل و کار اتفاق می افتد.”